Verbal Jam

Dergelijke foutjes schijnen in de kringen van mevrouw Leemhuis-Stout (VVD) geen enkel beletsel te zijn voor de verdere carrière. Zo werd ze daarna lid van de Raad voor Verkeer en Waterstaat, voorzitter van de Raad van Toezicht van TNO, voorzitter van de NVZ (Nederlandse Verenigingen van Ziekenhuizen) en voorzitter van Cedris, brancheorganisatie sociale werkgelegenheid en arbeidsintegratie (bron: Wikipedia).
Maar dat is natuurlijk nog lang niet alles. Mevrouw Leemhuis-Stout (VVD) heeft nog minstens een stuk of tien andere nevenfuncties.

Is dit erg? Ja, tot op zekere hoogte is dit erg. Ten eerste is het aantal baantjes dusdanig hoog dat een normaal mens daar nooit voldoende aandacht en energie in kan steken. Dat blijkt ook weer herhaaldelijk bij affaires waarbij raden van toezicht het hebben laten afweten.

Ten tweede gaat het dikwijls om benoemingen. Daarbij lijkt men elkaar de baantjes toe te schuiven en is er niet of nauwelijks sprake van democratische controle. En dit terwijl deze mensen vaak veel macht en invloed hebben op allerlei terreinen.

Ook hebben de benoemingen dikwijls een hoog gehalte aan ongerijmdheid. Mevrouw Leemhuis-Stout (VVD) werd overheidscommissaris bij de IJsselmeerziekenhuis om te controleren of men daar goed op de centen past. Dit klusje werd dus uitgerekend toevertrouwd aan iemand die als Commissaris van de Koningin niet goed op de centen paste. En bovendien: is mevrouw Leemhuis-Stout van huis uit accountant? Nee, zij is landbouwkundige.

Heel slecht voor de democratie. Er bestaat een woord voor: nepotisme.

Uiteraard ook te lezen op de nieuwe versie van Verbal Jam!

Tags: baantjesjagers, bestuur, leemhuis, nepotisme, vvd

Want zij promoveerde deze week tot doctor in de scheikunde.

Ik zat dat allemaal zo'n beetje aan te kijken toen zij haar proefschrift verdedigde.
Ik kende verdorie mijn eigen vrouw niet meer terug!
Het was allemaal niet te volgen. Althans niet voor mij.
Zo praat zij thuis gelukkig nooit!
Er was natuurlijk altijd al veel chemie tussen ons, maar dit was nou ook weer wat overdreven.

Ik was wél behoorlijk trots op haar.


Uiteraard is dit stuk ook te lezen en te becommentariëren op Verbal Jam 2.0.
Tags: doctor, scheikunde, chemie, promotie, universiteit, kenniskloof

Milieuvriendelijk als wij in Amsterdam proberen te zijn, wordt de energie van het display verkregen door middel van een zonnepaneel. De productie daarvan heeft waarschijnlijk een veelvoud van de energie gekost die het display ooit zal verbruiken, maar een mierenneuker die daarop let.

En het helpt! Tot aan het display rijdt men stapvoets, om daarna weer met krijsende banden te accelereren.

Een tweede veiligheidsmaatregel is het bord dat crimineel tuig ervan moet doordringen dat de spullen in onze buurt gemerkt zijn met DNA-code. Ik weet van niks, mijn eigendommen zijn niet gemerkt en volgens mij nergens in de wijk, maar ik verzoek u dringend dit niet verder te vertellen. Die borden zijn al duur genoeg geweest.

In elk geval is mijn veiligheidsbeleving dankzij al deze maatregelen toch minstens enkele procenten gestegen. En dat prachtige resultaat kan onze hoofdcommissaris straks toch weer fijn verwerken in zijn nieuwjaarsrede.


Tags: amsterdam, buurt, code, display, dna, snelheid, veiligheid, zone

Hoe het ook zij, wat de inwoners van de samengevoegde stadsdelen ervan vonden zullen we nooit weten, want de lokale ledenvergadering van de PvdA en de partijbonzen zorgden ervoor dat het Achmed Baâdoud werd. Zo'n ledenvergadering in een stadsdeel stelt natuurlijk getalsmatig weinig voor, het is een aantal mensen dat in het niet valt bij het aantal kiezers alhier. Maar De Partij heeft gesproken.

Marcouch stelde zich na dit persoonlijk drama verkiesbaar voor de gemeenteraad en werd zowaar met veel voorkeurstemmen gekozen. Conclusie: de kiezers willen dat Marcouch in de gemeenteraad komt en een goede kans maakt wethouder te worden.
Maar zo werkt dat natuurlijk niet! Daar had het partijbestuur niet op gerekend! Dat was een streep door de carrière van de andere kandidaten op de lijst. Die Marcouch moet de boel niet voor de voeten gaan lopen!

Weet je wat? We laten Job Cohen roepen dat hij Marcouch bij zich in de Tweede Kamer wil hebben! Zij wij hier in Amsterdam van hem af. Zie wat hier dus nu gebeurt: ruim 12.000 Amsterdammers hebben via voorkeurstemmen te kennen gegeven dat zij Marcouch in de gemeenteraad willen, daar komt hij ook, maar één man beslist dat hij Marcouch in het parlement wil en lapt daarmee de wens van de kiezer aan z'n laars.

Ander puntje. D66 wint bij de verkiezingen. Het ligt voor de hand dat de partij deelneemt in een coalitie van PvdA, GroenLinks en D66. Maar aanvoerster Telleman gaat moeilijk doen over zoiets futiels als het waarnemend burgemeesterschap van Lodewijk Asscher. Het draait erop uit dat D66 buitenspel komt te staan vanwege deze onbenulligheid en dat al die D66-stemmers dus net zo goed thuis hadden kunnen blijven op 3 maart. Partijpolitiek, en dan ook nog van de klungeligste soort.

Nu nog even naar Nieuw-West. De coalitie is gevormd hoor! De partijen hebben in hun wijsheid besloten dat wij allerlei bestuurders krijgen die helemaal niet uit dit stadsdeel kómen! Maar schijnt tegenwoordig zo te horen. Met professionele bestuurders van buitenaf hebben wij immers heel goede ervaringen. We denken nu allemaal aan Marijke Vos.

Nou, eens even kijken, waar staan we nu? Sinds wij met z'n allen onze democratische plicht hebben vervuld, hebben de gestaalde partijkaders in Amsterdam besloten dat: een benoemde burgemeester voortijdig de benen mag nemen om bij de landelijke verkiezingen zijn partij aan te voeren. Hij denkt dat hij premier wordt.
Je zou toch zeggen dat als jou de eer te beurt valt dat je buiten alle democratische kanalen om een bijzonder eervol ambt verwerft, je dan ook het fatsoen kunt hebben om je termijn uit te dienen. Gewoon, als tegenprestatie. Maar, naief van mij, zo werkt dat niet.

Amsterdam zit dientengevolge een tijdje zonder burgemeester. Lodewijk Asscher neemt waar. Dit heeft weer tot gevolg dat D66 haar eigen kiezers buitenspel zet en dat Amsterdam een andere coalitie krijgt dan de kiezer heeft gewild. Ahmed Marcouch moet van de Partij naar Den Haag, terwijl de kiezer hem niet kwijt wilde (dat blijkt wel uit het hoge aantal voorkeurstemmen).
In Nieuw-West hebben we inmiddels een stadsdeelbestuur dat we voor bijna de helft niet hebben gekozen.

Nou, uiterst geslaagde verkiezingen, ik kan niet anders zeggen. De bananenrepubliek Amsterdam, dat is het.


PS: reageren mag ook op de nieuwe website, dan kan ik even zien of dat naar tevredenheid werkt.
Tags: amsterdam, verkiezingen, deelraden, bestuur, partijpolitiek, bananenrepubliek